Nieuws

Wijze les nummertje 4, door Prof. van Leeuwen

Beste medewerkers,

Vandaag werd ik herinnerd aan mijn eerste avond bij de SBR en tegelijkertijd aan een zekere vestigingsavond niet zo lang geleden.

Allereerst een stukje geschiedenis! Op mijn eerste vestigingsavond werd onder begeleiding van een ervaren medewerker “het mysterie” van het schaduwformulier uitgelegd. In die tijd werden aangiftes nog op papier gedaan, verder laat ik de tijdsbepaling maar even in het midden… De belangrijkste les heb ik nog altijd onthouden: krijgt de belastingplichtige geld terug, of moet deze betalen, dan moet je altijd kunnen zien waar dit verschil door is ontstaan. Dit was mijn eerste echte praktijkles die mij rechtsgevoel bijbracht, iets waar ik nog steeds van profiteer.

Ook moet u weten dat ik mijzelf beschouw als best een sociale jongen. Ik houd van gezelligheid en mede daarom spendeer ik nog steeds graag mijn avond bij de SBR tussen de andere fiscalisten. Uiteraard vind ik ook het contact met onze cliënten leuk, iedere avond is weer een verrassing wie er tegenover je zit en wat voor verhalen ze te vertellen hebben. Maar op die zekere avond, niet zo lang geleden, vertelde na afloop van die avond een niet nader te noemen collega (hierna: zij) iets dat niet paste bij mijn zelfbeeld. Zo zou ik bij het helpen van cliënten overkomen als een “ambtenaar”. In principe niks mis mee, behalve dat ze bedoelde dat ik droog en onverschillig overkwam. Ik realiseerde mij dat ik in mijn fiscale wereldje vooral vasthoud aan mijn rechtsgevoel en niet zozeer let op het sociale aspect. Wat degene aan de andere kant van de tafel vertelt is wel leuk, maar die aangifte moet goed en snel af zijn dan is daarna nog wel tijd voor het sociale. Vanaf toen besloot ik op haar advies hier meer aandacht aan te besteden.

Zoals ik al zei, vandaag werd ik op mijn werkdag herinnerd aan beide avonden. Mij werd gevraagd e.e.a. uit te zoeken, er was namelijk iemand naar ons toe gekomen die van haar inmiddels overleden moeder een voor de belastingdienst verzwegen bankrekening ging erven. Het plan is om ‘in te keren’ (voor de vaktechneuten, zie artikel 67n en artikel 69, lid 3 van de AWR) en mijn manager vertelde dat hij zich kon herinneren dat omdat de moeder inmiddels is overleden, er geen boetes aan haar kunnen worden opgelegd. Mij kwam dit niet bekend voor (sorry mijnheer Hoogwout), sterker nog, ik vond het vreemd! Mijn rechtsgevoel zei mij, waarom zou een overledene niet beboet moeten worden op het jarenlang verzwijgen van een bankrekening, terwijl een levende een dikke rekening gepresenteerd zou krijgen?

Aangezien ik toch het belang van de klant voorop heb staan, ging ik op zoek in de spelonken van de wet met de gedachte dat de manager het wel juist zou hebben, hoewel mijn buikgevoel iets anders zei. Maar zoals u als SBR-medewerker vast voelt aankomen, het sociale overwint mijn “ambtenaren-attitude”. Na een poosje zoeken vond ik in artikel 6, lid 3, onderdeel c EVRM en uiteindelijk ook in artikel 5:42 Awb wat ik nodig had. Uit deze artikelen werd het gezegde ‘niets dan goeds over de doden’ maar weer eens bevestigd. Want omdat overledene zich niet meer kunnen verdedigen, is wettelijk bepaald dat aan hen ook geen boetes opgelegd kunnen worden.

Zo ziet u maar weer, bij de SBR leer je nog eens wat! Hierbij is mijn rechtsgevoel weer een beetje bijgeschaafd en werd ik meteen weer herinnerd aan het feit dat het maar beter is om zo nu en dan naar je vrouwelijke collega’s te luisteren.

Michel van Leeuwen
Voorzitter SBR 2009 - 2010

Wijze les nummertje 3, door Prof. Louwerse

Door het bestuur ben ik benaderd om als oudgediende een stukje voor en over Stichting Belastingwinkel Rotterdam, voor intimi de SBR, te schrijven. Zeer vereerd met deze vraag heb ik ja gezegd. Alleen, nu zit ik achter mijn laptop met de vraag waar ik nou eens over ga schrijven.

Ik zou het kunnen hebben over wat voor prachtige organisatie de SBR is. Een organisatie die al meer dan 35 jaar bestaat. In deze jaren zijn al duizenden mensen geholpen met het doen van hun aangifte. Zo vinden op de Landelijke Aangifte Dag al honderden mensen de weg naar de SBR. Voor deze mensen is de Belastingdienst een enge club mensen en is de aangifte een chaotische brei van cijfers en letters waar zij niets van begrijpen. Voor deze mensen is de SBR de uitweg!

Ik zou het ook kunnen hebben over de medewerkers, want zonder haar medewerkers is de SBR niets. Je kunt een bestuur en geld hebben, maar zonder de studenten die onze cliënten ook daadwerkelijk helpen, heeft de SBR geen enkele toegevoegde waarde. Het is dan ook erg mooi dat er elk jaar weer nieuwe medewerkers bijkomen. Zo was ik in november op het opleidingsweekend en zag ik weer een heleboel nieuwe gezichten. Waarschijnlijk zullen ook deze studenten een mooie tijd bij de SBR beleven. Want naast het invullen van aangiften is er ook voldoende tijd en gelegenheid voor leuke en gezellige activiteiten.

Daarnaast zou ik kunnen schrijven over de ervaring die je als medewerker van de SBR opdoet. Je leert bijvoorbeeld hoe je met cliënten moet omgaan. Ieder persoon reageert weer anders op het bericht dat ze geld moeten betalen in plaats van dat ze geld ontvangen. Deze ervaring is altijd handig als je als tax professional klantencontact heb.

Je zult begrijpen dat ik over de SBR alleen maar lovend kan zijn. Gezien de huidige ontwikkelingen zal de belastingwetgeving niet eenvoudiger worden en blijft hulp bij het invullen van aangiften noodzakelijk. De SBR blijft hierdoor hoe dan ook een belangrijke rol in Rotterdamse samenleving spelen.

Johan Louwerse
Penningmeester bestuur 2009-2010

29 april 2010

Wijze les nummertje 2, door Prof. Boomhouwer en Prof. Lobbezoo

Carrière maken kan iedereen! Met een beetje gezond verstand, doorzettingsvermogen en wat sociale vaardigheden kom je al snel een heel eind. Waar een wil is, is een weg. Zo ook in het worden van een fiscaal vakman.

En daar zit je dan. Achter een wiebelend tafeltje in een buurtcentrum in één van de meest gevaarlijke wijken van Nederland. Je hebt je leven gewaagd om een kansarme Rotterdammer te helpen bij het invullen van de belastingaangifte. Gewapend met een gesponsorde pen en een vooroorlogse computer probeer je uit de schoenendoos met knipsels en plaksels de juiste gegevens te halen. En dat geheel vrijwillig. Je kunt je afvragen waar het verkeerd is gegaan.

Ben je je carrière verkeerd begonnen? Niets is minder waar. Vrijwilligerswerk bij de SBR is de eerste stap in een succesvolle carrière!

Waar je bij een belastingadvieskantoor de klant kent van de fax, mail en telefoon, zit je bij de belastingwinkel gewoon aan tafel met de klant. Waar je bij een belastingadvieskantoor aantekeningen mag maken in besprekingen met de klant, ben je bij de SBR de klant zelfstandig aan het helpen. Waar je bij een belastingadvieskantoor na 5 jaar pas klanten en medewerkers mag managen, manage je als groepsleider bij SBR een gehele vestiging. Waar je bij een belastingadvieskantoor beleid mag uitzetten als je director of partner bent, ben je als groepsleider bij SBR direct verantwoordelijk voor het beleid op de vestiging. En niet onbelangrijk, waar je bij een belastingadvieskantoor het geld verdient voor de partner, verdien je bij de SBR het geld voor de vestigingsuitjes, de SBR activiteiten en de biertjes in de kroeg.

Je zult begrijpen dat een goed begin het halve werk is in de carrière als fiscalist. En die eerste stap heet SBR. Ik mag jullie allen feliciteren met deze eerste succesvolle stap in je carrière!

Tot slot, lieve vriendjes en vriendinnetjes, een spreuk die je je hele leven bij je zal moeten dragen: "Fiscalist zijn is een gunst, fiscalist worden een hele kunst".

10 maart 2010

Lieve SBR vriendjes en vriendinnetjes,

Spanning en sensatie staan op het punt van uitbreken. Niet eerder in het 35 jarige bestaan van de SBR heeft zoiets unieks plaatsgevonden. Hoog gespannen verwachtingen zullen verbleken bij het werk wat tentoon gespreid zal gaan worden. Jawel, lieve vriendjes en vriendinnetjes, Prof. Boomhouwer en Prof. Lobbezoo gaan - speciaal voor jullie - wijze lessen verkondigen op de site van de SBR. Wees er snel bij, want over de inhoud zal al spoedig gesproken worden in de wandelgangen van de Erasmus Universiteit.

Wijze les nummertje 1, van Prof. Boomhouwer en Prof. Lobbezoo

Persoonlijk moet ik toegeven niet te hoeven zwemmen in de fooienpot, maar pootje baden vind ik heerlijk. Fooi maakt namelijk wel gelukkig. Maar als je nog nooit fooi opgehaald hebt, weet je ook niet wat je mist. Maar je moet wel om fooi vragen, anders zul je het ook niet krijgen. En let wel, een SBR medewerker is iemand die zijn cliënt genoeg bespaart om daarmee zijn fooi te kunnen betalen. Desalniettemin kan het voorkomen dat je nul op je rekest krijgt. Maar zelfs dan moet je je niet met een kluitje het riet in laten sturen. Want wie Aangifte zegt, moet ook fooi geven.

Je moet je goed beseffen dat een goed begin het halve werk is. En een goede introductie is met een beetje geluk een daalder waard. Schroom dus ook niet om direct over de SBR als charitatieve instelling te beginnen, de vrijwillige bijdrage die je levert en de moeizame financiële huishouding van de SBR. Wie geen goede introductie geeft maakt minder kans een mooie fooi binnen te halen.

Tijdens het invullen van de aangifte is empathie het sleutelwoord. Verplaats je in de cliënt en behandel deze zoals je zelf ook behandeld zou willen worden. Een kopje koffie of thee zou ik wel kunnen stimuleren, zo ook de cliënt. Een zelfverzekerde houding en een grapje op zijn tijd, heeft nog nooit minder fooi opgeleverd. Om fooi binnen te halen zul je moeten investeren.

Het makkelijkste is om fooi te vragen na het invullen van de aangifte. Maar hier schuilt ook een gevaar in. Voor dat je het weet, heeft de klant het pand verlaten. Soms nog voordat je gedag hebt kunnen zeggen. Je moet de cliënt dus niet laten gaan, voordat de aangifte getekend is.

Gebruik deze wijze lessen komende Landelijke Aangifte Dag en zorg dat het bier en de wijn ook rijkelijk kan vloeien na het diner!

Tot slot lieve vriendjes en vriendinnetjes, een spreuk die je je hele leven bij je zal moeten dragen: "Geld moet rollen, het liefst de fooienpot in".